Sufis and saints usually employ a slightly different language for their spiritual experiences. This may be termed as technical language of the spiritual world. Such language carries the tinge of paradoxical expression and comprises all literary beauties i.e., simile, metaphor, allegory etc. It is why this expression is considered very important in literature. Ba Yazid Bustami was a great Sufi. Following common practice of Sufism, he had also used paradoxical expression in his rendition. This article is a study of paradoxical aspect of Ba Yazid’s work.

منابع و ماخذ

1.      احمدسعید ( ادونیس)، علی، (1380)، تصوف و سوررئالیسم، ترجمه حبیب الله عباسی، تهران: نشر روزگار.

2.      ارنست، کارل، روزبهان بقلی،(1387)، ترجمه کورس دیوسالار، تهران: انتشارات امیرکبیر.

3.      اسدی، علیرضا ،(1390)، تاملی در موضوعات، صورت، ساخت و سبک شطحیات صوفیه، فصلنامه تخصص سبک شناسی نظم و نثر( بهار ادب) ،  س 4، ش4، شماره پیاپی 14، زمستان، صص27 ـ 42.        

4.      انصاری، خواجه عبدالله،(1377) مجموعه رسائل فارسی، به تصحیح دکتر محمد سرور مولایی، تهران: انتشارات توس.

5.      بانو کریمی، امیر، غفار برج ساز،(1385) تجربه ی عرفانی و بیان پارادوکسی( تجربه ی دیداربا خدا در سخن)، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، صص21 ـ 41.

6.      بدوی،عبدالرحمن، (1978)، شطحیّات الصّوفیه، قاهره: مکتبه النهضه المصریه.       

7.      بقلی شیرازی،روزبهان، (1385)، شرح شطحیات، تصحیح هنری کربن، ترجمه محمد علی امیر معزی، تهران: انتشارات طهوری.

8.      پورنامداریان، تقی،(1364)، رمز و داستانهای رمزی در ادب فارسی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.      

9.      تقوی، سید نعمت الله، {بی تا}، فراهنجاری یا ناهنجاری گفتمان صوفیانه و علل آن و داوری موافقان و مخالفان در این باره، فصل نامه تخصصی ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی مشهد، صص84 ـ 66.

10.  تقوی، محمد، (1385)، شطح: سرریز روح بر زبان، مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی، س 14، ش54و55، صص 37 ـ 71.

11.  تهانوی الفاروقی، محمد علی بن علی، (1984)،کشاف اصطلاحات والفنون، مطعبه استانبول.

12.  ثابت الفندی، محمد و دیگران، { بی تا}، دائره المعارف الاسلامیه، ج 13.

13.  جرجانی، محمد شریف، (1969)، تعریفات جرجانی، مکتبه لبنان.

14.  جوکار، منوچهر، (1384)، ملاحظاتی درباره شطح، مجله مطالعات عرفانی، دانشکده علوم انسانی دانشگاه کاشان، ش 1، تابستان ص 46.

15.  چناری، امیر،(1377)، متناقض نمایی در شعرفارسی، تهران: انتشارات پژوهش فرزان روز.

16.  داراشکوه، شاهزاده محمد، (1352)، حسنات العارفین، تهران موسسه تحقیقات و انتشارات ویسمن.

17.  السّراج توسی، ابونصرعبدالله ابن علی،(1944)، اللمع فی التصوف، تصحیح نیکلسون، لیدن.

18.  سهلگی، محمدبن علی،(1388)، دفتر روشنایی از میراث عرفانی بایزید بسطامی، ترجمه محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: انتشارات سخن.

19.  شفیعی کدکنی، محمد رضا،(1381)، موسیقی شعر، تهران: انتشارات آگاه.

20.  عابدی، محمود،(1383) درویش گنج بخش( گزیده کشف المحجوب)، تهران: انتشارات سخن.

21.  عطار نیشابوری، فریدالدین،(1382)،تذکره الاولیا، تصحیح محمد استعلامی، تهران: انتشارات زوار.

22.  عطار نیشابوری، فریدالدین،(1383)، منطق الطیر، مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: انتشارات سخن.

23.  فتوحی رودمعجنی، محمود،(1389)، بلاغت تصویر، تهران: انتشارات سخن. 

24.  فرخ نیا، مهین دخت، (1381)، شطح، جلوه ی هنر در زبان تصوف، نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان، ش 10 و 11، زمستان80 و بهار، صص 69 ـ 90.

25.  لاهیجی، شیخ محمد، (1337)، شرح گلشن راز، تهران: کتابفروشی محمودی.

26.  مدرسی، فاطمه، مونا همتی ومریم عرب،(1390)، شطحیات عین القضات همدانی،فسلنامه ادبیات عرفانی واسطوره شناختی، س7، ش25، ص167ـ192.

27.  نجفی، سیدرضا، (1381)، بلاغت حذف و ایجاز و رابطه ی آن با مجاز، مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد، ش 3 و 4، س 35، پاییز و زمستان، صص 603 ـ 619.

28.  وثوقی، حسین، (1374)، ویژگی های عبارت های متناقض نما ( یا پارادوکسی) و توصیف آنها در غزلیات عطار، مجله ی علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، دوره دهم، شماره دوم، بهار، صص 34 ـ 63.

29.  وحیدیان کامیار، تقی،( 1374)، متناقض نما در ادبیات،  مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد، ش 3 و 4، س 28، صص 271 ـ 294.