منابع و ماخذ

1.      احمدسعید ( ادونیس)، علی، (1380)، تصوف و سوررئالیسم، ترجمه حبیب الله عباسی، تهران: نشر روزگار.

2.      ارنست، کارل، روزبهان بقلی،(1387)، ترجمه کورس دیوسالار، تهران: انتشارات امیرکبیر.

3.      اسدی، علیرضا ،(1390)، تاملی در موضوعات، صورت، ساخت و سبک شطحیات صوفیه، فصلنامه تخصص سبک شناسی نظم و نثر( بهار ادب) ،  س 4، ش4، شماره پیاپی 14، زمستان، صص27 ـ 42.        

4.      انصاری، خواجه عبدالله،(1377) مجموعه رسائل فارسی، به تصحیح دکتر محمد سرور مولایی، تهران: انتشارات توس.

5.      بانو کریمی، امیر، غفار برج ساز،(1385) تجربه ی عرفانی و بیان پارادوکسی( تجربه ی دیداربا خدا در سخن)، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، صص21 ـ 41.

6.      بدوی،عبدالرحمن، (1978)، شطحیّات الصّوفیه، قاهره: مکتبه النهضه المصریه.       

7.      بقلی شیرازی،روزبهان، (1385)، شرح شطحیات، تصحیح هنری کربن، ترجمه محمد علی امیر معزی، تهران: انتشارات طهوری.

8.      پورنامداریان، تقی،(1364)، رمز و داستانهای رمزی در ادب فارسی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.      

9.      تقوی، سید نعمت الله، {بی تا}، فراهنجاری یا ناهنجاری گفتمان صوفیانه و علل آن و داوری موافقان و مخالفان در این باره، فصل نامه تخصصی ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی مشهد، صص84 ـ 66.

10.  تقوی، محمد، (1385)، شطح: سرریز روح بر زبان، مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی، س 14، ش54و55، صص 37 ـ 71.

11.  تهانوی الفاروقی، محمد علی بن علی، (1984)،کشاف اصطلاحات والفنون، مطعبه استانبول.

12.  ثابت الفندی، محمد و دیگران، { بی تا}، دائره المعارف الاسلامیه، ج 13.

13.  جرجانی، محمد شریف، (1969)، تعریفات جرجانی، مکتبه لبنان.

14.  جوکار، منوچهر، (1384)، ملاحظاتی درباره شطح، مجله مطالعات عرفانی، دانشکده علوم انسانی دانشگاه کاشان، ش 1، تابستان ص 46.

15.  چناری، امیر،(1377)، متناقض نمایی در شعرفارسی، تهران: انتشارات پژوهش فرزان روز.

16.  داراشکوه، شاهزاده محمد، (1352)، حسنات العارفین، تهران موسسه تحقیقات و انتشارات ویسمن.

17.  السّراج توسی، ابونصرعبدالله ابن علی،(1944)، اللمع فی التصوف، تصحیح نیکلسون، لیدن.

18.  سهلگی، محمدبن علی،(1388)، دفتر روشنایی از میراث عرفانی بایزید بسطامی، ترجمه محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: انتشارات سخن.

19.  شفیعی کدکنی، محمد رضا،(1381)، موسیقی شعر، تهران: انتشارات آگاه.

20.  عابدی، محمود،(1383) درویش گنج بخش( گزیده کشف المحجوب)، تهران: انتشارات سخن.

21.  عطار نیشابوری، فریدالدین،(1382)،تذکره الاولیا، تصحیح محمد استعلامی، تهران: انتشارات زوار.

22.  عطار نیشابوری، فریدالدین،(1383)، منطق الطیر، مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: انتشارات سخن.

23.  فتوحی رودمعجنی، محمود،(1389)، بلاغت تصویر، تهران: انتشارات سخن. 

24.  فرخ نیا، مهین دخت، (1381)، شطح، جلوه ی هنر در زبان تصوف، نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان، ش 10 و 11، زمستان80 و بهار، صص 69 ـ 90.

25.  لاهیجی، شیخ محمد، (1337)، شرح گلشن راز، تهران: کتابفروشی محمودی.

26.  مدرسی، فاطمه، مونا همتی ومریم عرب،(1390)، شطحیات عین القضات همدانی،فسلنامه ادبیات عرفانی واسطوره شناختی، س7، ش25، ص167ـ192.

27.  نجفی، سیدرضا، (1381)، بلاغت حذف و ایجاز و رابطه ی آن با مجاز، مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد، ش 3 و 4، س 35، پاییز و زمستان، صص 603 ـ 619.

28.  وثوقی، حسین، (1374)، ویژگی های عبارت های متناقض نما ( یا پارادوکسی) و توصیف آنها در غزلیات عطار، مجله ی علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، دوره دهم، شماره دوم، بهار، صص 34 ـ 63.

29.  وحیدیان کامیار، تقی،( 1374)، متناقض نما در ادبیات،  مجله ی دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد، ش 3 و 4، س 28، صص 271 ـ 294.